Społeczność Lęborka po Wojnie
Ziemia lęborska, jak większość obwodów Ziem Odzyskanych, a w przeciwieństwie do powiatów sąsiednich: wejherowskiego, kartuskiego, kościerskiego, jest konglomeratem ludności napływowej z województw centralnych i dawnych wschodnich oraz ludności autochtonicznej. Tej ostatniej jest stosunkowo niewiele, o wiele mniej niż na przykład w takich powiatach jak: sztumski i kwidzyński. W roku 1949 na terenie ziemi lęborskiej zamieszkiwało 3% ludności autochtonicznej, a 97% napływowej.
Najliczniejszą grupę stanowią osadnicy z Pomorza, zwłaszcza z sąsiednich powiatów: wejherowskiego, kartuskiego i kościerskiego. Następna grupa to osadnicy z województw centralnych, z których licznie reprezentowane są powiaty: gostyński, wieluński, grójecki, Krasnystaw, Iłża, Staracowice, oraz bardzo liczne grupy repatriantów z byłych województw wschodnich, przede wszystkim wileńskiego, nowogródzkiego i poleskiego oraz przesiedleńców z akcji „W" ze wschodnich i południowych powiatów województwa rzeszowskiego.
Mianem ludności repatrianckiej określane są te grupy, które przybyły z ZSRR. Repatriantów z ZSRR dzieli się tu na dwie kategorie: tych, którzy przybyli w latach 1945-1947, oraz tych, którzy przybyli na podstawie porozumień z rządem ZSRR w roku 1956. Repatrianci są tą kategorią ziemi lęborskiej, która przesiedlała się zwartymi grupami, często bez naruszania ich struktury społecznej, wraz z całym dobytkiem oraz bagażem tradycji i nawyków. Przyczyniali się oni do stabilizowania stosunków społecznych.
Siła starych więzi, które spajały te grupy, ułatwiała im adaptację, zwłaszcza ekonomiczną, na nowym miejscu. W Lęborku i Łebie repatrianci stykając się z innymi grupami, podejmując pracę w zakładach przemysłowych szybciej uwalniali się od wielu ujemnych nawyków i przyswajali sobie nowe wartości niezbędne w życiu większych zbiorowości.