Lębork

Odbudowa i rozbudowa gospodarki ziemi lęborskiej w okresie powojennego trzydziestolecia przebiegała okresami, których granice określały wieloletnie plany gospodarcze, a te z kolei dzieliły się na trzy etapy: odbudowy, rozwoju ekstensywnego, rozwoju intensywnego.

Pierwszy okres, odbudowy ze zniszczeń, zamyka się w latach 1945-1946. Organizm społeczno-gospodarczy ziemi lęborskiej po powrocie do macierzy uformował się właśnie w tych dwóch pierwszych latach. W pierwszym etapie rozwój życia społeczno-gospodarczego zaczynał się od uruchomienia potencjału gospodarczego, organizowania podstaw życia społecznego, rozwiązywania fundamentalnych problemów społecznych. W ramach akcji osadnictwa przeprowadzono reformę rolną i uspołeczniono podstawowe gałęzie gospodarki narodowej.
W wyniku realizacji tych postanowień w roku 1946 wytypowano i rozparcelowano 25 majątków obszarniczych, na których osiedlono 345 rodzin, liczących 1551 osób.

Przejście od kapitalistycznego systemu zarządzania rolnictwem do planowej po regulacji gruntów gospodarki odbywało się bez wstrząsów, jakie miały miejsce w innych powiatach.
Zgodnie z dekretem z dnia 6 września 1946 roku, o przeznaczeniu nieruchomości ziemskich na obszarze Ziem Odzyskanych na gospodarstwa rolne i działki osadnicze, w powiecie lęborskim przejęto 6030 ha ziemi, przekazując resztę Państwowym Gospodarstwom Rolnym pozostającym pod administracją Państwowych Nieruchomości Ziemskich. Jednocześnie w wyniku uchwały Krajowej Rady Narodowej z dnia 3 stycznia 1946 roku przeszły na własność państwa wszystkie większe przedsiębiorstwa przemysłowe, uspołecznione zostały banki, transport, niektóre przedsiębiorstwa handlowe.

Najważniejszym jednak problemem tego okresu było osadnictwo. Pod koniec roku 1945, mimo repatriacji ludności niemieckiej, liczba ludności ziemi lęborskiej osiągnęła 69,6% stanu przedwojennego. Województwo gdańskie w tym czasie osiągnęło 52% stanu przedwojennego.