Ochrona Środowiska po 1945r.
Problem ochrony środowiska stał się we współczesnym świecie zagadnieniem pierwszoplanowym, warunkującym nie tylko fizyczne, ale i psychiczne zdrowie człowieka. Istotną sprawą w całokształcie zagadnień związanych z ochroną środowiska jest oddziaływanie wychowawcze na społeczeństwo w celu wyrobienia zasad właściwego obcowania z przyrodą. Ochrona środowiska naturalnego stała się przedmiotem zainteresowania nie tylko przyrodników, ale również działaczy politycznych, społecznych i gospodarczych.
Ochrona i kształtowanie środowiska stanowi w Polsce Ludowej integralny składnik planu społeczno-gospodarczego kraju. Fakt ten określa zadania dla ogniw władzy państwowej na wszystkich szczeblach jej zarządzania. Stosownie do ustaleń władz naczelnych państwa opracowywane były w poszczególnych województwach kompleksowe programy ochrony i kształtowania środowiska, które po zatwierdzeniu przez Wojewódzkie rady narodowe stanowią integralny składnik wojewódzkiego programu rozwoju i zagospodarowania województwa.
Walory krajobrazowe i klimatyczne ziemi lęborskiej, wraz z bogatymi zasobami wód leczniczych w, Łebie, zadecydowały o tym, że ziemia ta spełnia ważne funkcje turystyczno-wypoczynkowe i uzdrowiskowe o znaczeniu krajowym i międzynarodowym.
Szczególne zainteresowanie budzi u wszystkich przybyszów Pobrzeże Łebskie ze Słowińskim Parkiem Narodowym, utworzonym ustawą z dnia 8 października 1966 roku2. Ustawa dotyczy ochrony unikatowych obszarów nadmorskich z wszystkimi ich składnikami.
Tereny te, leżące w obrębie klimatu bałtyckiego, zajmują torfowiska atlantyckie, utworzone w płatach moreny dennej, jeziora przymorskie: Łebsko i Sarbskie, oraz łąki i lasy.
Rysem charakterystycznym tego obszaru są bory nadmorskie i buczyny pomorskie, przedstawiające duże wartości naukowe oraz walory zdrowotne. Czynniki ekologiczne determinują równoległy do brzegu morza pasmowy układ szaty roślinnej i fauny.